سرشبان

سرشبان . [ س َ ش َ ] (اِ مرکب ) رئیس شبانان . مهتر چوپانان : بدو سرشبان گفت کای نامدار ز گیتی من آیم بدین مرغزار. فردوسی . بپرسید از آن سرشبان راه شاه کز ایدر کجا یابم آرامگاه . فردوسی . بپذرفت بدبخت را سرشبان همی داشت با رنج روز و شبان . فردوسی . بس است فخر ترا اینکه بر رمه ٔ ایزد بسان موسی سالار و سرشبان شده ای . ناصرخسرو. هر کجا کور دیده بان باشد لاجرم گرگ سرشبان باشد. سنائی . گرگ ظلم از عدل او ترسان چو مار از چوب ازآنک عدل او ماری ز چوب سرشبان انگیخته . خاقانی . سر تو زیبی که سروری همه را سرشبان هم تو شایی این رمه را. نظامی . ◄ (اِخ ) پیغمبر. رسول : معانی قرآن همی زان ندانی که طاعت نداری همی سرشبان را. ناصرخسرو.