سروگاه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سروگاه . [ س ُ ] (اِ مرکب ) سُرون گاه . رستنگاه شاخ . پیشانی . جای شاخ : همان بر سروگاه ماده دو تیر بزد همچنان مرد نخجیرگیر. فردوسی .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سروگاه . [ س ُ ] (اِ مرکب ) سُرون گاه . رستنگاه شاخ . پیشانی . جای شاخ : همان بر سروگاه ماده دو تیر بزد همچنان مرد نخجیرگیر. فردوسی .