سریت

(سَ یَّ) [ ع. سریة ] (اِ.) لشکری که پیغامبر (ص) شخصاً در آن حضور نداشت.<br>

(سَ یَّ) [ ع. سریه ] (اِ.) لشکری که پیغامبر (ص) شخصاً در آن حضور نداشت.

(سُ رِّ یَُ) [ ع. سریه ] (ص نسب. اِ.) کنیزی که برای جماع و تمتع باشد؛ ج. سراری.

سریت . [ س ُ ری ی َ ] (ع، اِ) سُرّیَّة : یک دختر را جغتای بسریتی مخصوص کرد. (جهانگشای جوینی ). و مجالست با کنیزکان و سریتها مجلس خاص . (ترجمه ٔ محاسن اصفهان ص ٩١). و فرمان شد تا حرمهای خلیفه را بشمارند هفتصد زن و سریت و یکهزار خادم بتفصیل آمدند. (جامعالتواریخ رشیدی ). هولاکوخان خواتین و سریتان بسیارداشتند. (جامعالتواریخ رشیدی ). رجوع به سریة شود.

سریت . [ س َ ری ی َ ] (ع اِ) سریة : جاندار تو رضای حق است و دعای خلق کاین دو ز صد سریت و لشکر نکوتر است . خاقانی . رجوع به سَریّة شود.

کنیز، سریه صیغه صیغه