سعدی | بوستان | باب هشتم در شکر بر عافیت | بخش ۱۲ - حکایت

فقیهی بر افتاده مستی گذشت به مستوری خویش مغرور گشت ز نخوت بر او التفاتی نکرد جوان سر برآورد کای پیرمرد برو شکر کن چون به نعمت دری که محرومی آید ز مستکبری یکی را که در بند بینی مخند مبادا که ناگه درافتی به بند نه آخر در امکان تقدیر هست که فردا چو من باشی افتاده مست؟ تو را آسمان خط به مسجد نوشت مزن طعنه بر دیگری در کنشت ببندای مسلمان به شکرانه دست که زنار مغ بر میانت نبست نه خود می‌رود هر که جویان اوست به عنفش کشان می‌برد لطف دوست نگر تا قضا از کجا سیر کرد که کوری بود تکیه بر غیر کرد