سعدی | بوستان | باب هشتم در شکر بر عافیت | بخش ۱۱ - حکایت

ز ره باز پس مانده‌ای می‌گریست که مسکین‌تر از من در این دشت کیست؟ جهاندیده‌ای گفتش‌ای هوشیار اگر مردی این یک سخن گوش دار برو شکر کن چون به خر بر نه‌ای که آخر بنی آدمی، خر نه‌ای