سما

سما. [ س ُ ] (اِ) مشروبی بود که هندوان بر آتش مقدس می افشاندند. (تاریخ تمدن قدیم ایران ).

سما. [ س َ ] (ع اِ) در میان فارسی زبانان با حذف همزه به معنی آسمان آمده : آب رونده به نشیب و فراز ابر شتابنده بسوی سماست . ناصرخسرو. نام بزرگ امام زمانست از این مثل من از زمین چو زهره بدو بر سماشدم . ناصرخسرو. چون بخندی خبر دهد دهنت کز سما اختران همی ریزد. خاقانی . عشر ادب خوانده ز سبع سما عذر قدم خواسته از انبیا. نظامی . یکدهان نالان شدی سوی شما های و هویی در فکنده در سما. مولوی . سیر بیرونی است فعل و قول ما سیر باطن هست بالای سما. مولوی . رجوع به سماء شود. ◄ اسم . ◄ نام و نشان و علامت . (ناظم الاطباء).