سنایی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۲

مرا عشقت بنامیزد بدانسان پروریدای جان که با یاد تو در دوزخ توانم آرمیدای جان نترسم زاتشین مفرش که با عشق توای مهوش مرا صد بار دید آتش که روی اندر کشیدای جان ز عشقت شکر دارم من که لاغر کردم از وی تن که دی زان لاغری دشمن مرا با تو ندیدای جان نبردی دل ز کس هرگز که خود دلهای ما از تو چو بویی یافت از عشقت ز شادی بر پریدای جان چو خوابست آتش هجرت که هر دیده کشیدای بت چو آبست آتش عشقت که هر تن را رسیدای جان دلم در چاکری عشقت کمر بستست تو گویی که ایزد جز پی عشقت مرا خود نافریدای جان ازین یک نوع دلشادم که با عشق تو همزادم که تا این دیده بگشادم دلم عشقت گزیدای جان چو با عشق بتان زاید سنایی کی چنین گوید مرا ناگاه عشق تو بر آتش خوابنیدای جان