سنگ فسان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سنگ فسان . [ س َ گ ِ ف َ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) سنگی که به آن شمشیر و کارد تیز کنند و به معنی چرخ که بهندش سانی گویند، چنانکه بعضی گمان برده اند صحیح نیست . (آنندراج ). که بدان کارد و چاقو و جز آن تیز کنند. (از ناظم الاطباء). سُنباذَج . صلب . (از منتهی الارب ). سنگ سمباده . سنگ سو : ناصح برای تندی تیغزبان تو کافی است روی سخت تو سنگ فسان بود. محسن تأثیر (از آنندراج ).