سنگ محک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سنگ محک . [ س َ گ ِ م ِ / م َ ح َ ](ترکیب اضافی، اِ مرکب ) سنگی سیاه و سخت که طلا و نقره را بدان امتحان کنند. (ناظم الاطباء) : از دل مپرس نیک و بدهر سرشت را آئینه ست سنگ محک خوب و زشت را. صائب (از آنندراج ).