سوخته بید
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سوخته بید. [ ت َ / ت ِ ] (اِ مرکب ) زغال بید که در پالودن بکار بوده : سوخته بید و باده بین رومی و هندویی بهم عشرت زنگیانه را برگ و نوای تازه بین . خاقانی (دیوان چ سجادی ص ٤٥٨). رجوع به سوخته شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سوخته بید. [ ت َ / ت ِ ] (اِ مرکب ) زغال بید که در پالودن بکار بوده : سوخته بید و باده بین رومی و هندویی بهم عشرت زنگیانه را برگ و نوای تازه بین . خاقانی (دیوان چ سجادی ص ٤٥٨). رجوع به سوخته شود.