سوله

سوله .[ ل َ / ل ِ ] (اِ) مطلق سوراخ را گویند عموماً و سوراخ پس و پیش را که دبر و فرج باشد خصوصاً. (برهان ). سوراخ مقعد و سوراخ فرج . (فرهنگ رشیدی ) : بجنبانم علم چندان در آن دو گنبد سیمین که سیماب از سر حمدان فروریزمْش ْ در سوله . عسجدی . ◄ خانه زادی را گویند که پدر و مادر او هر دو هندوستانی باشند. (برهان ) (فرهنگ رشیدی ) (جهانگیری ) : همه قلب وجود و سوله ٔ عصر نعایم وار آتشخوار و ریمن . خاقانی (از آنندراج ). ◄ آواز بلندهمچو مویه و زوزه و ناله ٔ سگ . (برهان ).

سوله . [ س َ ل َ ] (ع اِمص ) فروهشتگی شکم و جز آن . ◄ جای باش کبوتران . (منتهی الارب ) (آنندراج ).

سوله . [ ل َ ] (اِخ ) نام یکی از پیلان سلطان محمود غزنوی که بغنیمت از هند آورد : چو هروان و جیله شبیه الوهه چو مولوس و سوله و چون سور کیسر. فرخی (فرهنگ فارسی معین ).