سیاب

سیاب . (اِ) بلغت وادی القری به معنی خلال باشد. آن گیاهی است که سبز و رسیده ٔ آنرا بجهت اسهال خورند و نارسیده آنرا بجهت قبض و امساک . (برهان ). ◄ (فعل امر) امر به آراستن بود، یعنی بیارای و آرایش ده . (برهان ). از مصدر سیابیدن . (از حاشیه ٔ برهان قاطع چ معین ) : بدو گفت او، خوان قربان سیاب بدین کار مرد خویشتن را بیاب . فردوسی . (حاشیه ٔ برهان قاطع از جهانگیری با ذکر اینکه در ولف نیامده ). ◄ (اِ) حیات هم گفته اند که زندگی باشد. (از برهان ) (آنندراج ). حیات . (اوبهی ) (از فرهنگ رشیدی ). ◄ حباب هم بنظر آمده . (برهان ).

سیاب . [ س َ / سی یا ] (ع اِ) غوره ٔ خرما یا غوره ٔ میان خلال و بسر. (منتهی الارب ) (آنندراج ).