سیاه کاسه

سیاه کاسه . [ سیا س َ / س ِ ] (ص مرکب ) بخیل . ممسک . رذل . بدبخت . (برهان ). کنایه از ممسک و بخیل . (آنندراج ) : در جنب کفت سیاه کاسه حاشا فلک کبودجامه . انوری . وز دهر سیاه کاسه در کاسم صدساله غم است شرب یک روزه . خاقانی . بگذار تا بخط و کفت اقتدا کنند شام سیاه کاسه و صبح سپیدپی . شمس الدین طبسی . رجوع به سیه کاسه شود.