سیه کار

سیه کار. [ ی َه ْ ] (ص مرکب ) کنایه از مردم بدکاره و فاسق و فاجر بدروزگار باشد. (برهان ) (آنندراج ). فاسق . بدکار. (غیاث اللغات ). فاسق فاجر و ظالم . (فرهنگ رشیدی ) : سپیدکار وسیه کار دست و زلف تواند تو بیگناهی از این هر دو ای ستیزه ٔ ماه . سوزنی . سیه کار شب چون شود شحنه سود برون آید آتش ز گردنده دود. نظامی . بدزدید بقال از اونیم دانگ برآورد دزد سیه کار بانگ . سعدی . سیه کاری از نردبانی فتاد شنیدم که هم در نفس جان بداد. سعدی . رجوع به سیاه کار شود.