سیه گر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سیه گر.[ ی َه ْ گ َ ] (ص مرکب ) محیل ظالم . فاجر : زآنکه این مشتی دغل باز سیه گر تا نه دیر همچو بید پوده می ریزند در تحت التراب . عطار. سیه چشم و سیه زلف و سیه دل سیه گر بود پوشیده سیاهی . عطار.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سیه گر.[ ی َه ْ گ َ ] (ص مرکب ) محیل ظالم . فاجر : زآنکه این مشتی دغل باز سیه گر تا نه دیر همچو بید پوده می ریزند در تحت التراب . عطار. سیه چشم و سیه زلف و سیه دل سیه گر بود پوشیده سیاهی . عطار.