شامسة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شامسة. [ م ِ س َ ] (ع ص ) مؤنث شامس بمعنی آفتاب گیریا آفتاب دار: ابن بیطار در ذیل انثلیس گوید و ینبت [ انثلیس ] فی اماکن سبخة شامسة. (ابن بیطار ج ١ ص ٥٨). ◄ آن زن که نظری بمرد نکند و مرد را بطمع در خود برنینگیزد. ج، شموس . (از تاج العروس ).