شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۰۰۰

جان کیست بنده حرم کبریای دل یا روح چیست خادم خلوتسرای دل در چارسوی عشق که بیرون دو سراست صد جان روان دهند به یکدم بهای دل از جان به سوز سینه که یابی وصال جان در جان بساز چشم که بینی لقای دل آن مهر ماه روی که جانست نام او چون ذره ایست گشته روان در هوای دل سلطان چرخ چارم از آن گشت آفتاب کامد به زیر سایه فر همای دل دل کشتی خداست به دریای معرفت لطف خدا سزد که بود ناخدای دل سید رموز دل چه نهان می‌کنی بگو جان عرش اعظم است و بر او هست وای دل