شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۰۶۲

زآفتاب مهر او تابنده‌ام پادشاهی می‌کنم تا بنده‌ام صورتم پرگار و معنی نقطه‌ای این حروف از لوح دل خواننده‌ام مستم از جام می‌ساقی عشق مجلس عشاق را فرخنده‌ام تا به اسما و صفاتش عارفم از حضور ذات او وامانده‌ام عاشق و معشوق ما هر دو یکی است نعمت الله را چنین داننده‌ام