شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۰۶۵

داریم نگاری به کمالی که چه گویم حسنی که چه پرسی و جمالی که چه گویم خوش نقش خیالی است که نور بصر ماست نقشی و چه نقشی و خیالی که چه گویم ساقی قدحی باده مستانه به من داد زان آب حیاتی و زلالی که چه گویم شمع است و شبستان و می‌و شاهد سرمست بزمی است ملوکانه و حالی که چه گویم در آینه دیده سید بتوان دید تمثال جمالی به مثالی که چه گویم