شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۰۶۶

بنمود جمالی به کمالی که چه گویم حسنی و چه حسنی و جمالی که چه گویم بنوشته خطی بر ورق روی چو ماهش هر حرفی از آن خط به مثالی که چه گویم بر دیده ما نقش خیالش گذری کرد نقشی که چه پرسی و خیالی که چه گویم ما ساقی سرمست خرابات جهانیم در ساغر ما آب زلالی که چه گویم بزمیست ملوکانه که شرحش نتوان کرد ذوقیست در این مجلس و حالی که چه گویم مائیم و خلیل الله، کنجی و حضوری خوش عمر عزیزی و وصالی که چه گویم در بندگی سید و در صحبت ایشان داریم جمالی و جلالی که چه گویم