شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۰۹۱

می‌عشقش به کام می‌نوشم درد دردش تمام می‌نوشم در خرابات عشق مست و خراب باده‌ای با قوام می‌نوشم نوش جانم که باده ایست حلال نه شراب حرام می‌نوشم عاشقانه حریف خمارم صبح تا شام جام می‌نوشم شادی روی ساقی وحدت ساغر می‌مدام می‌نوشم رندم و می‌پرست و مستانه دم به دم می‌بکام می‌نوشم سید بزم باده نوشانم گرچه می‌با غلام می‌نوشم