شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۰۹۲

منم که جام می‌ذوالجلال می‌نوشم همیشه باده عشق جمال می‌نوشم مدام همدم جام شراب عشق ویم می‌محبت او بر کمال می‌نوشم چو من ز روز ازل مست ورند و قلاشم عجب مدار که می‌لایزال می‌نوشم بنوش دردی دردش که نوش جانت باد که من به عشق چو آب زلال می‌نوشم هزار ساغر می‌نوش می‌کنم به دمی هنوز می‌طلبم بی‌ملال می‌نوشم خیال ماضی و مستقبلم نمی‌باشد ز جام عشق می‌ذوق حال می‌نوشم مدام ساقی سرمست نعمت اللهم به شادی رخ او می‌حلال می‌نوشم