شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۱۱۷

نظری می‌کنم و وجه خدا می‌بینم روی آن دلبر بی‌روی و ریا می‌بینم بر جمالش همگی صورت جان می‌نگرم وز کمالش همه تن لطف و وفا می‌بینم نه به خود می‌نگرم صنع خدا تا دانی بلکه من صنع خدا را به خدا می‌بینم ترک آن قامت و بالاش نگویم به بلا گرچه از قامت و بالاش بلا می‌بینم مردم دیده ما غرقه به خون نظرند هر طرف می‌نگرم چشمه لا می‌بینیم صوفی صومعه خلوت معنی شده‌ام لاجرم صورت می‌صاف و صفا می‌بینم جان سید شده آئینه جانان به یقین عشق داند ز کجا تا به کجا می‌بینم