شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۱۶۵

ما به لطف پادشه مستظهریم نه به نانی چون گدا مستظهریم روز و شب چون اوست استظهار ما لاجرم پیوسته ما مستظهریم گنج اسما را تصرف می‌کنیم بر چنین گنج خدا مستظهریم دیگران مستظهرند از جام می ما به ساقی حالیا مستظهریم دائما لاف محبت می‌زنیم صادقیم و دائما مستظهریم اوست استظهار ما در دو سرا ما به او در دو سرا مستظهریم بنده سید به استظهار ماست تا نگوئی بر شما مستظهریم