شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۲۰۲

به سر خواجه که ما مستانیم غیر می‌هر چه دهی نستانیم داستان همه عالم مائیم دست ما گیر کز آن دستانیم در خرابات مغان مست وخراب ساقی مجلس سر مستانیم دل و دلدار خودیم و می‌و جام جان و جانانه و این وآنیم مطرب خوش نفس عشاقیم عاشقانه غزلی می‌خوانیم حالت ما دگر و ما دگریم خدمتش زاهد و ما رندانیم نعمت الله نهاده خوانی قدمی نه که همه مهمانیم