شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۲۲۱

هر دمی نقش خیالی می‌نگارد نور چشم هر نفس شکلی دگر از نو برآرد نور چشم این چنین خوناب دل کز چشم ما گشته روان چشم ما بی‌آبروئی کی گذارد نور چشم چون خیال اوست هر نقشی که آید در نظر لاجرم بر پرده دیده نگارد نور چشم چشم مستش دل ز عیاران عالم می‌برد مردم گوشه نشین را خود چه آرد نور چشم نعمت الله نور چشم مردم بینا بود این چنین نوری به مردم می‌سپارد نور چشم