شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۲۶۳

کرمی کن بیا و خوش بنشین یک نفس نزد همدمی بنشین رند مست خوشی به دست آور جام می‌نوش با جمی بنشین در خرابات عشق مستانه شاد برخیز و بی‌غمی بنشین ذوق از زاهدان نخواهی یافت با چنین طایفه کمی بنشین با دل ریش پیش درویشی به تمنای مرهمی بنشین حاصل عمر ما دمی باشد دم به دم در بیا دمی بنشین نعمت الله اگر کسی جوید پیش رند مکرمی بنشین