شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۳۲

جان ما زنده دل از آب حیات عشق است صورت و معنی ما ذات و صفات عشق است آفتابی است که در دور قمر تابان است نزد ما جوشش دریا حرکات عشق است عشق را جا و جهت نیست ولیکن به ظهور شش جهت می‌نگرم جمله جهات عشق است از کرم عشق وجودی به عدم می‌بخشد هر چه موجود بود از برکات عشق است دارم از عشق براتی ز دو عالم لیکن بنده آزاد بود چون به برات عشق است ظاهر و باطن او عاشق و معشوق منند حسن و احسان همگی از حسنات عشق است گوش کن گفته مستانه سید بشنو که سخنهای خوشش از کلمات عشق است