شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۳۳۲

در ره عاشقی به جان می‌رو عاشقانه به جان روان می‌رو راه عشاق را نهایت نیست جاودان همچو عاشقان می‌رو بی‌نشان است راه اهل طریق بگذر از نام و بی‌نشان می‌رو ذوق داری که جام می‌نوشی بر در خانه مغان می‌رو این و آن را به این و آن بگذار بی‌خیالات این و آن می‌رو بی‌سر و پا رفیق یاران باش از مکان سوی لامکان می‌رو در خرابات می‌رود سید با چنین همرهی چنین می‌رو