شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۳۶۶

به وجود او یکی بود نه دو وحده لا اله الا هو آن یکی در ظهور دو بنمود دو نماید ولی نباشد دو نور او می‌نگر به هر چشمی حسن او را ببین تو در هر دو جام می‌را بنوش رندانه قول مستانه خوشی می‌گو آفتابیست بر همه روشن غیر یک آفتاب دیگر کو در خرابات رند سرمستی گر طلب می‌کنی مرا می‌جو نعمت الله می‌کند تکرار وحده لا اله الاهو