شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۳۹۶

همچو ما کیست در جهان تشنه بحر جودیم و همچنان تشنه عین آب حیات چشمه ماست چشمه در چشم ما به جان تشنه می‌رود آب چشم ما هر سو ما به هر سو شده روان تشنه خوش کناری پرآب و دیده ماست ما فتاده در این میان تشنه همه عالم گرفته آب زلال حیف باشد که تشنگان تشنه آب دریا و تشنه مستسقی می‌خورد آب ناتوان تشنه سخن سید است آب حیات خضر وقت امان به آن تشنه