شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۴۳۸

راهیم و رهنمائیم هم رهرویم و همراه هم سیدیم و بنده هم چاکریم و هم شاه جام می‌لطیف است این جسم و جان که داریم در باطن آفتابیم در ظاهریم چون ماه گاهی چنین که بینی بر تخت چون سلیمان گاهی چنانکه دانی چون یوسفیم در چاه رندیم و لاابالی سرمست در خرابات با ساقئی حریفیم دایم به گاه و بیگاه در راه بی‌کرانه ما می‌رویم دایم گر عزم راه داری ما با توایم همراه ای بنده بندگی کن تا پادشاه گردی زیرا که پادشاهند این بندگان درگاه توقیع آل دارد حکم ولایت ما باشد نشان آن حکم بر نام نعمت الله