شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۴۴۶

می‌عشقش به شیر مردان ده درد دردش به دردمندان ده ساقیا دست ما و دامن تو ساغر می‌به دست یاران ده می‌به زاهد مده که باشد حیف درد وی جام می‌به رندان ده جرعه نوشان جام خود بگذار جرعه جام خود به ایشان ده کربلا را به عاشقان بخشی بخش من ز آن بلا فراوان ده نوش کن جام می‌که نوشت باد جرعه‌ای هم به باده نوشان ده نعمت الله مده به می‌خواران میر مستان به می‌پرستان ده