شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۴۷۲

ما آن توایم، آن تو دانی دل داده تو را و جان، تو دانی در عشق تو صادقیم جانا صدق دل عاشقان تو دانی دانی که تو چیست حال جانم حال همه جهان تو دانی گر درد به ما دهی و گر صاف تو حاکمی این و آن تو دانی بی‌نام و نشان کوی عشقیم دادیم تو را نشان تو دانی از هر دو جهان کناره کردیم سری است درین میان تو دانی مستیم و حریف نعمت الله میخانه ما همان تو دانی