شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۲۵۷

جان ما با ما در این دریا نشست یار دریادل خوشی با ما نشست از سر هر دو جهان برخاست دل بر در یکتای بی‌همتا نشست در خرابات مغان ما را چو یافت مجلسی خوش دید و خوش آنجا نشست چون سر دار فنا دار بقاست بر سر دار آمد و از پا نشست ما و ساقی خوش به هم بنشسته‌ایم خوش بود با مردم دانا نشست زاهد مخمور زیر افتاد و شد عاشق مست آمد و بالا نشست سید ما نور چشم مردم است لاجرم بر دیده بینا نشست