شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۲۷۳

همسایه حضرت شریف است گر سایه لطیف یا کثیف است انسان کبیر صورت اوست دریاب که معنی لطیف است گر روح مدبرش بدانی انسان کبیر بس ظریفست با عقل مگو حکایت عشق زیرا که مزاج او ضعیف است این طرفه نگر که جمله عالم در غایت قوت و نحیفست معشوق خود است و عاشق خود عشقی که چو عشق ما عفیف است در خلوت خاص سید ماست کاو خانه خالی و لطیفست