شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۵۰۶

چشم بینائی که بر او اوفتد سر نهد بر پاش و بر رو اوفتد هر که بر خاک درش افتد چو ما مسکن او جای نیکو اوفتد آفتابست او و عالم سایه بان نور او بر ما و بر تو اوفتد دل به دریا داده‌ایم و می‌رویم آخر این کار تا چو اوفتد رنگ و بوی اوست رنگ و بوی ما گر سخن با رنگ و با بو اوفتد بر سر کوی خرابات مغان گر رسد مستی به یلهو اوفتد نعمت الله ساقی سرمست ماست برنخیزد هر که با او اوفتد