شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۷۴

دیده عمری به سر روان گردید به هوا گرد این جهان گردید به خیالی که روی او بیند گرد بر گرد این و آن گردید او نظر کرد دیده روشن شد نور او هم به او عیان گردید ذره‌ای بود و آفتابی شد این چنین بود آن چنان گردید خوش نشانی ز بی‌نشانی یافت نام گم کرد و بی‌نشان گردید هر که آمد به سوی میخانه واقف از ذوق عاشقان گردید نعمت الله فتاد در دریا قطره‌اش بحر بیکران گردید