شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۷۸

همه در بحر بیکران غرقند چون حبابند این و آن غرقند غرق آبند و آب می‌جویند از ازل تا ابد چنان غرقند تن ما چون حباب و جان موجست عشق بحر است و عاشقان غرقند کشتی ما کجا رسد به کنار ناخدایان در این میان غرقند بحر در جوش و باده در کار است بر چه باشد که بحریان غرقند هفت دریا درین محیط وجود دیده‌ایم و یکان یکان غرقند رند دریا دلیست سید ما سید و بنده جاودان غرقند