شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۷۹

به علی رغم عدو باز زدم جامی چند توبه بشکستم و وارستم از این خامی چند منم و رندی و خاصان سراپرده عشق فارغ از سرزنش عام کالانعامی چند فرصت از دست مده زلف نگاری به کف آر می‌خور و وقت غنیمت شمر ایامی چند کنج میخانه مرا خلوت خاص است مدام زاهد و گوشه محراب و دو سه عامی چند نوبهار است و گل اروجه میت نیست بیا برو از پیر خرابات بکن وامی چند در مغان از لب جام و لب یارای ساقی به مراد دل خود یافته‌ام کامی چند سید ار راه روی، جز ره میخانه مرو بشنو از من که در این راه زدم گامی چند