شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۸۵

عاشقان از بیش و کم آسوده‌اند از وجود و از عدم آسوده‌اند همدم جامند و با ساقی حریف عارفانه دم به دم آسوده‌اند سرخوشند و شادمان می‌می خورند خرمند و هم ز غم آسوده‌اند لطف ساقی می‌به رندان می‌دهند این کریمان از کرم آسوده‌اند بت پرستان در خرابات مغان عاشقانه از صنم آسوده‌اند لب نهاده بر لب جام مدام از شراب جام جم آسوده‌اند پادشاهان سیم بر هم می‌نهند این گدایان از درم آسوده‌اند غسل کرده در محیط عشق او از حدوث و در قدم آسوده‌اند در نعیم جاودان با سیدند منعمانه از نعم آسوده‌اند