شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۸۶

آفتابی را به مه بنموده‌اند خم می‌در ساغری پیموده‌اند این عجب بنگر که پنهان گشته‌اند آفتابی را به گل اندوده‌اند مجلس مستانه‌ای بنهاده‌اند بر همه رندان دری بگشوده‌اند باده نوشان در خرابات فنا فارغ از عالم خوش و آسوده‌اند تا خیالش می‌نماید رو به خواب بی‌خیالش یک دمی نغنوده‌اند عاشق و معشوق ما با همدگر هر کجا بودند با هم بوده‌اند در ولایت حاکمی اولیا نعمت الله را عطا فرموده‌اند