شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۹۶

این خط نگر که بر رخ جانان کشیده‌اند وین حرف بین که بر ورق جان کشیده‌اند بر برگ گل غبار ز عنبر نوشته‌اند یا مشک سود بر مه تابان کشیده‌اند صورتگران حسن به گرد جمال یار شکل لطیف و معنی انسان کشیده‌اند یا زنگیان به غارت روم آمدند باز یا خود رقم ز کفر بر ایمان کشیده‌اند نی نی غلط که خضر مثالان سبزپوش نقشی به فال بر لب حیوان کشیده‌اند در عرصه ملاحت میدان حسن دوست دلها چو گوی در خم چوگان کشیده‌اند چون سید از هوای سر کوی آن نگار حوران قدم ز روضه رضوان کشیده‌اند