شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۴۸

روشن است از نور رویش دیده اهل نظر در نظر بنشین خوشی اهل نظر را می‌نگر وقت فرصت دان دمی بی‌عشق او یک دم مزن صحبت عمر عزیز است و غنیمت می‌شمر ما و دلبر در سرابستان دل همصحبتیم عقل بر درمانده و از حال دلبر بی‌خبر غرقه در دریای عشق و دست و پائی می‌زنیم تا از این دریا چه آید بر سر ماای پسر نقشبندی می‌کند بر آب چشم ما خیال هر دمی نقش خیالی می‌نگارد در نظر ز آفتاب حسن او عالم همه پر نور شد آن چنان ماهی که دیده در چنین دور قمر سید عشاق آمد عقل از اینجا گو برو شه درآمد آن گدا سرگشته گردد در به در