شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۸۲

آفتابی رو نموده بی‌غبار گنج پنهان بود گشته آشکار آینه بی‌حد نماینده یکی آن یکی در هر یکی خوش می‌شمار رند سرمستیم در کوی مغان با خمار این و آن ما را چه کار راه یاران گرامی هست نیست جاودان می‌رو در این ره مردوار ذوق اگر داری در آ در میکده عشق می‌بازی دمی با ما بر آر صورت و معنی است با ما در میان نعمت الله است با ما در کنار