شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۸۱

زر یکی و تنگه زر بی‌شمار آن یکی در هر یکی خوش می‌شمار در حقیقت زر یکی صورت بسی یک بود معنی به صورت صدهزار تشنه آب حیات ما بنوش ساغر و می‌را به یکدیگر بدار چشم عالم روشن است از نور او خوش خیالت نقش بسته بر نگار هر چه باشد هست با من در میان تا میان او گرفتم در کنار عشق می‌بیند یکی و عقل دو عاشقان مستند و عاقل در خمار نعمت الله در همه عالم یکی است گاه پنهان است و گاهی آشکار