شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۹۸

در میخانه را گشادم باز داد رندان تمام دادم باز با حریفان نشسته‌ام سرمست بزم شاهانه‌ای نهادم باز در خرابات مست و رندانه فارغ البال اوفتادم باز غم عشقش که شادی جانست شاد بادا که کرد شادم باز دفتر کاینات می‌خواندم شد به عشقش همه ز یادم باز من چو شاگرد می‌پرستانم در همه کار اوستادم باز بنده سید خراباتم بر همه عاشقان زیادم باز