شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۰۰

عاشق و مست و رندم و جانباز در میخانه را گشادم باز الصلاای حریف میخواران قدمی نه بیا و خود در باز شاهد غیب و ساقی عشقیم مطربا ساز عشق ما بنواز بروای عقل حیله را بگذار تو و زهد و نماز و ما و نیاز در خرابات رند او باشیم دعوت ما چه می‌کنی بنماز محرم راز خلوت جانیم یک زمان خانه را به ما پرداز سید ما به عشق بنده ماست اوست محمود و نعمةالله ایاز