شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۰۴

بیا و پرده هستی برانداز به خاک نیستی خود را درانداز برانداز این بنای خودپرستی ز نو طرحی و فرشی دیگر انداز سرای عقل، بنیادی ندارد خرابش ساز و بنیادش برانداز سر زلف بتی رعنا به دست آر چو سرمستان به پای او سرانداز چو عشقش مجمری بر آتش انداز تو عود جان روان در مجمر انداز خراباتست و رندان لاابالی بیا ساقی و می‌در ساغر انداز اگر خواهی که یابی ذوق سید نظر بر معنی صورتگر انداز