شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۰۳

بروای میر من به مال مناز بیش از این سیم و زر به هم مگداز تا کی آزار خلق می‌جوئی مکن آزار ور نیابی باز ور خماری و درد سر داری با من مست کی شوی دمساز سخنم ساقی است روح افزا نفسم مطربیست خوش آواز ملک من عالمی است بی‌پایان و آن تو از ختاست تا شیراز من به سلطان خویش می‌نازم تو به تاج و سریر خود می‌ناز نعمت الله پیر رندان است گر مریدی به پیر خود پرداز